‘Ik blijf geboeid door cijfers en liefst in symmetrie. Te gek. Ik heb OCD’, LJ (54)

189 Views
Screenshot 2014-02-26 08.56.18Wifty LJ schreef ons: ‘Boodschap: ik word op 22 mei  54 jaar. Ik blijf geboeid door cijfers en liefst in symmetrie, dus 55 zal dan wel weer speciaal zijn. Al is 54, of 5 en dan 4, precies weer aftellen. Te gek. Ik heb OCD (Obsessive Compulsive Disorder) en daarmee begint en eindigt mijn curriculum vitae.’

Of ze iets meer over haar kicken op cijfers wilde vertellen. Dit mailde ze terug:
Ik ga uit de kast komen, of toch een soort van …
2 gelijke hersenhelften? Bij mij zijn ze al jaren uit evenwicht, veranderd door “training”. Een groter deel en een kleiner geheel, oorzaak en gevolg, of andersom. Verstoorde ontwikkeling, ik vraag me niet meer af wie me dat heeft gelapt.

De kunst om je niet te storen aan je stoornis. Jij niet, maar je omgeving des te meer. Ik word op 22/5 54 jaar. Niks om de hele dag van in je bed te steken.

Ik blijf geboeid door cijfers en liefst in symmetrie, dus 55 zal dan wel weer specialer zijn, al is 54, of 5 en dan 4, precies weer aftellen. Ik slaag erin om mij jong te houden op die manier.

Te gek. Ik heb OCD en daarmee begint en eindigt mijn curriculum vitae.

Cijfers zijn daar één onderdeel van. Begrijp me niet verkeerd, ik houd niet van mathematica, ik ben “gewoon” geïntrigeerd door getallen van 0 tot 9, en hoe ze naast elkaar voorkomen.

Van huisnummers, geboortedata tot kilometertellers. En dit laatste nog het meest, want wat een teleurstelling als ik een mooie combinatie heb gemist. Nog minstens 100 km verder rijden om het juiste gevoel tegen te komen dan.

Het gaat nog verder, ik bedoel niet in kilometers, maar in handelingen en gedachten. Ik moet het in één oogopslag kunnen zien, overzien, staat alles wel op één lijn, op de juiste tegel op de vloer. Eindeloos schuiven en verschuiven, afmeten zonder liniaal.

Het blote oog is nog scherper dan dat van een scherpschutter. Behalve bij het lezen. Maar ik weiger een bril te dragen omdat dit mijn kijkoppervlak beperkt.

Kleine veranderingen in het evenwicht van mijn hersenstofjes, angst, onzekerheid, stress, disharmonie, veroorzaken dwanghandelingen. Zeer extreem opruimen, alle schoenen poetsen, over de zetels en de stoelen wrijven de haartjes in dezelfde richting, zulke zetels kopen om aan de neurose te kunnen voldoen.

Ik legde vroeger de knopen uit een grote stapel kleur bij kleur en daarna van klein naar groot, een normaal kinderspelletje, maar ik raakte overstuur als ik niet precies wist of ze groot of klein waren, roze of rood. Ik deed dit uren en uren tot mijn moeder zou terugkomen.

Maar, ze kwam niet terug. Dus nooit was het goed genoeg, leeg genoeg, hoog genoeg, duidelijk genoeg. De wijze waarop wij omgaan met emoties ketent ons vast of bevrijdt ons.

Als ik gelukkig ben, laat het me tijdelijk los. Het wordt pas onmogelijk als ik mezelf verzet.

Daarom kom ik uit de kast, voor mijn noemergenoten.
LJ

Wil je hierop reageren en LJ steunen? Doe dat hieronder via de comments of reacties.
Herken jij je hierin of heb je iets dat je ook wil sharen? Mail het ons op wifty@wifty.be

0 Comments

Leave a Comment