Wat zijn de mogelijkheden eigenlijk eens je het aardse leven inruilt voor de eeuwige jachtvelden?

 

Ik was onlangs te gast op een lezing van filosoof Alain De Botton. In een kerkgebouw, ontheven van alle kerkelijke diensten, met een mooie nieuwe bestemming als cultureel centrum. Alain de Botton vond dat grappig, als atheïst je ding staan doen in een voormalig huis van God. 

En daar ging hij op verder. Dat we niet meer naar de kerk gaan maar als we sterven wél een afscheidsdienst in een kerk krijgen, met alles erop en eraan. Is dat niet bizar?” vroeg hij ons. Inderdaad, heel bizar. Stof tot nadenken.

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]Want wat zijn de mogelijkheden eigenlijk eens je het aardse leven inruilt voor de eeuwige jachtvelden?[/typography]

Ik heb er al over nagedacht: wat, waar en hoe. Ik heb zelfs al een guestlist. Mét DJ zodat er zeker en vast gedanst kan worden!

Ik weet het, dat is beroepsmisvorming. Mijn organisatietalent en pr & marketing skills wil ik inzetten voor mijn eigen afscheidsfeestje. Ik heb al spijt dat ik er zelf niet bij kan zijn! :-)

Ook over de dresscode heb ik al gemijmerd. Mijn outfit voor de laatste groet hangt al klaar: mijn dierbaar Minnie Mouse kostuumpje. Ja hoor, humor tot het bittere einde.

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]En wat gebeurt er dan??[/typography]

Vriendin T. wil als diamant bewaard worden, vriendin D. zou graag hebben dat men met haar as een mooie tekening of schilderij maakt en vriendin N. wil in een joint gerold worden…

Mij mogen ze uitstrooien ergens in het universum, in de buurt van een black hole. Misschien kom ik wel in een andere dimensie terecht en zit mijn as bij een explosie mee in de mix waaruit een nieuwe planeet of een parallel universum ontstaat! :-)  

Enfin, alle gekheid op een stokje, het kan dus alle kanten uit na je dood. Zelfs de groene kant. Wil je doorgroeien in een eik of magnolia? Dat is perfect mogelijk.

BIOS URN www.urnabios.com

Martin Azua, een Spaanse designer, heeft het idee om verder te leven na de dood vormgegeven in een bijzondere urn. De Bios Urn – het resultaat van een samenwerking met industrieel designer  Gerard Moliné – is afbreekbaar, gemaakt van kokosnoten, samengeperst veen en cellulose. In de urn zit een zaadje van een plant of boom naar keuze. Eens de urn met je as geplant is zal het zaadje ontkiemen. Zo wordt de overledene opgenomen in de natuurlijke levenscyclus en ontstaat voor de nabestaanden een groen monument om iemand mee te herdenken. Een symbolische terugkeer naar het leven.

Ik wil maar zeggen, we bespreken alles op voorhand, we doen aan pensioensparen en regelen hospitalisatieverzekeringen, waarom dan niet even stilstaan bij onze dood en alles wat daarbij komt kijken?

Toen mijn vader onverwachts overleed waren wij in shock. We hadden het niet zien aankomen en we wisten helemaal niets over begrafenisondernemers, afscheidsdiensten enz. Compleet van de kaart hebben we de week nadien beslissingen moeten nemen die we nu hélemaal anders zouden doen. Begrafenisondernemers profiteren vaak van die chaotische situatie…

Die onwetendheid is begrijpelijk, stilstaan en praten over je eigen dood of de dood van je geliefden is niet evident. En toch is het belangrijk. 

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]We kunnen al beginnen met er samen over te praten nietwaar? :-) We hebben de menopauze al uit de taboesfeer gehaald, we gaan hetzelfde doen met de dood. [/typography]  

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]Al jullie ervaringen, verhalen, vragen en suggesties welkom! [/typography]

 

helene@wifty.be
0 Comments

Leave a Comment