Ann (52): “Ik probeer te aanvaarden dat het af en toe gewoontjes, droevig en lastig kan zijn.”

Ann Glorieux

Op haar 37 werd Ann (52) weduwe. “Hij is uit het leven gestapt. Ik zag het niet aankomen.” Sindsdien stopte ze met werken en bleef ze thuis voor haar dochter.  

ANN: “Ik ben graag thuis dus voor mij was dit geen probleem. Ik wou er vooral zijn voor mijn dochter toen ze thuiskwam van school. Ze had toen immers enorm veel verdriet om het verlies van haar papa.

Mijn dochter (°1993) is het beste wat mij ooit is overkomen. Ze is een wonder. Het is een geweldige ervaring om moeder te zijn. Het succes van mijn kind voelt als mijn succes. Haar verdriet en tegenvallers voelen ook als van mezelf. Liefde zoveel liefde.

Ik heb ook veel gerust omdat dit me hielp tijdens mijn rouwproces. Maar die eerste maanden na het overlijden ben ik toch eerst met mijn dochter en onze hond terug bij mijn ouders gaan wonen en in het weekend bij mijn zus en haar man. Mijn familie heeft mij enorm gesteund!

Mijn collega’s van toen waren ook een enorme steun. Daarna heb ik een appartement gekocht en ben ik terug zelfstandig gaan wonen met mijn dochter. Mijn verwerking heeft toch een paar jaar geduurd omdat ik het niet zag aankomen. Mijn man is uit het leven gestapt.

Ik laat me als 50-plusser niet doen door de druk van de maatschappij om er eeuwig jong uit te zien. Wat is er nu mooier dan een mooie oudere vrouw van wie de handen en gezicht tonen dat ze geleefd heeft.

Ik leef graag eenvoudig. Ik ben niet meer bezig met geluk na te streven. Ik probeer te aanvaarden dat het af en toe gewoontjes, droevig en lastig kan zijn. Ik geniet van het leven, precies zoals het is.”

0 Comments

Leave a Comment