Ondertussen in onze Wifty mailbox, een bericht van ANN MARIE (58): “En daar sta je dan met een bundeltje van 3kg en 750 gr in je armen. Ik hou mijn kleindochtertje stevig vast. Vers van de pers. Puur onschuld. Ze slaapt en trekt zich niets aan van de wereld. Ik kijk, ik snuffel, ik geef een zoentje… en besef plots dat het mijn allerlaatste kleinkindje gaat zijn. Ik heb nu 4 stuks. Vier x omi: twee meisjes en twee jongens.

De rol van grootouder leer je gaandeweg. Ik zag het bij mijn grootouders en daarvan heb ik die dingen opgepikt die ikzelf zo leuk of wijs vond en dat wil je dan ook doorgeven. Verder groei je in die rol en is het nog dagelijks wat bijsturen. Maar vooral je intuïtie en gezond verstand laten spreken. Maar één ding was niet te onderhandelen: geen vaste opvangdag! Ik heb zelf nog een fantastische job en een sociaal leven. Crêches en onthaalmoeders doen dat prima. Trouwens, stel dat je je kinderen een opmerking wil geven… en dat valt dan niet goed en er ontstaat dan ongewilde stress en wrevel. Dus NOPE, ik doe het niet. Ik kom graag en met plezier eens helpen of inspringen. In de schoolvakanties komen de oudsten met plezier logeren of gaan we enkele dagen op stap. Omi on tour! Maar na zo’n logeerpartij drop ik ze met een blije en zeer opgeluchte glimlach terug bij hun ouders. Bye kids.


Maar met dat mini-mensje in mijn armen besef ik meer dan ooit mijn sterfelijkheid want je begint te tellen. Ga ik dit kleintje nog 30 jaar kunnen en mogen meemaken? Dan ben ik al 88. Hm, misschien. Hopelijk. In mijn bloedlijn zitten erg oude rakkers die nog een stevige discussie aankunnen. Dat zou wel eens kunnen lukken. Ach, ik hoop het zo dat ik mijn kwartet zie opgroeien tot pracht volwassenen die met respect voor zichzelf en voor elkaar in de wereld staan. En af en toe hun armen om hun omi slaan. Meer heb je niet nodig. Liefde en vriendschap. Vriendschap en liefde.

Net zoals mijn grootmoeders ga ik hen boeien met de leukste verhalen die ik af en toe zal aandikken met een korrel zout. Dan denk ik aan mijn grootmoeder die de gave van het vertellen had. Ik kwam tot enkele maanden voor haar overlijden telkens rond apero-tijd en met de borrel in onze handen ging ze van start. Al was het voor de honderste keer dat ik haar verhaal hoorde, ze veranderde een klein detail en dan bleef het boeiend. Mijn vader had ook de gave van het vertellen. En ik wil mijn kleinkinderen ook blijven boeien en verrassen met mijn home-made verhaaltjes. Ik wil ook hun vertrouwenspersoon zijn. Altijd luisteren. Soms raad geven. Ik ga proberen met heel veel wijsheid en vooral met nog veel meer humor hen te begeleiden naar hun eigen plekje in hun leven en dat ze – als ik er niet meer ben – met zoveel warmte en een erg brede glimlach terugdenken aan mij.

Maar eerst genieten van het heden. Genieten van àlles wat er komt. My tribe. Mijn kleinkinderen. Mijn schatten. Mijn rijkdom.”


Free photo: Mikhail Nilov (Unsplash)