Screenshot 2014-04-17 13.26.34‘Waar zie jij je binnen 5 jaar?’. Deze vraag gooide gisterenavond een vriend in de groep.  Met deze vraag haalde hij zijn nieuw team van medewerkers uit hun comfortzone. Hij verbaasde zich erover dat de 25 medewerkers slechts enkelen een concreet antwoord konden formuleren. Acheraf bedankten velen hem omdàt het hen deed nadenken over hun toekomst. Professioneel én privé. Deze killerquestion komt uit een of andere HRhandboek. Maar ik geef toe dat niet slecht is om af en toe die vraag ook bij jezelf te stellen. Zeker als je Wifty wordt.

Stelde je me die vraag 5 jaar geleden, dan had ik je waarschijnlijk een mep gegeven. Omdat ik het écht niet wist. Correctie: omdat ik het niet meer wist. Ik zat verstrikt in een survival modus. En dan heb je niet meer de ‘luxe’ om na te denken. Dan denk je ook niet verder dan de volgende dag. Of volgende maand. Je wil overleven tussen de sharks van bazen en collega’s. Kom dan niet aankakken met die wat-doe-jij-in-5 jaar-vraag. Alstublieftzeg!

Pas nu zie ik hoe klem ik zat in de strijd om het behoud van mijn job. Hoe er mensen in keyposities terecht komen die meer verkeerd doen dan juist. Damn, wat  een frustraties zeg! En niet alleen aan mijn kant. En hoe je elke dag opnieuw probeert de strijd aan te gaan tegen die druk. Angst en bezorgdheid ook om je job te verliezen. Druk ook om taken te moeten uitvoeren voor chefs die het zelf allemaal niet meer weten.

Die mix van incompetente mensen, van de vele interne achterhoedegevechten en daarbovenop de sliert van reorganisaties, changes en transformaties. Het doet wat met een mens. Het zet je creativiteit en ambitie ijskoud en on hold. Je bent langzaam aan het doodbloeden.  Bye bye passie en ambitie.

Dus neen. Ik wist toen geen fatsoenlijk antwoord te formuleren. Gek genoeg ga je onder diezelfde druk een uitweg zoeken. Op een of andere manier zoekt je creativiteit een uitweg. En zie je dat je hersens zich op andere, meer positieve dingen gaan focussen. Bij mij. Op dat moment is de nood om IETS te willen doen groter dan de nood om niets te doen. En dan denk je na. Wat kan ik nu het best? Waar wil ik mee werken? Ik kwam snel uit op vrouwen, onze  leeftijd, interactie.  Humor. Tijd om Hélène een mailtje te sturen. De rest volg je dagelijks via deze site en facebookpagina.

De mentale cadeaus die ik elke dag krijg, zijn niet meer bij te houden. Ik heb een fantastische partner in crime cadeau gekregen waarmee ik op eenzelfde golflengte zit. On-voor-stel-baar wat een luxe dat is!?!  Lachen! Discussiëren! Creëren! Blijven gaan! Ideeën die landen! Positieve signalen van buitenaf! Opstaan met plezier en met nog meer plezier gaan slapen. Zelfvertrouwen!

Die vraag van hoe ik mezelf binnen 5 jaar zie, is alleszins al ontdaan van ruis en flou.  Die heb ik mooi achtergelaten bij mijn vorige werkgever.

Binnen 5 jaar woon ik in Antwerpen.
Binnen 5 jaar is er sprake van een Wifty office/bar waar vrouwen omtrent 50 binnen en buiten lopen.
Binnen 5 jaar ben ik incontournable betreft inzicht, kennis en kunde over alles wat 50+ aangaat.
Binnen 5 jaar amuseer ik me nog steeds.
Binnen 5 jaar is Wifty een sterk merk
Binnen 5 jaar pendel ik -hoop ik –  tussen zee en Antwerpen.

En vandaag ga ik naar een workshop ‘Becoming Independant’. Dankzij outplacement van Galilei mag je naar diverse workshops die je op een of andere manier een pak zelfkennis geven en je ook steeds opnieuw prikkelen. Hoe meer kennis, hoe beter.  Laat maar komen.

En jij. Waar zie jij je binnen 5 jaar?