WIFTY COLUMN – Ann Cuyvers: “Een column schrijven voor de Wifties maakt me vrolijk. Ik krijg er zelfs lachrimpeltjes van. Ook mooi meegenomen. Als je toch ouder wordt, kun je er maar beter iets van maken.”

ANN CUYVERS SCHRIJFT VOOR WIFTY

Over ouder worden, verlangen, hormonen, lichamen, liefde en alles wat zich tussen de lakens afspeelt. Met humor, nieuwsgierigheid en vooral: zonder brave antwoorden.

Ann Cuyvers is auteur van vijf boeken, bezielster van Erotische Verbeelding en een Wifty van het eerste uur. Ze woonde en werkte jarenlang in Antwerpen en woont sinds 2022 in Andalusië.

Vanaf nu schrijft ze regelmatig voor Wifty. Verwacht herkenning, een beetje sensualiteit, soms een ondeugende gedachte en af en toe een vraag waar je zelf misschien ook al eens mee hebt gezeten.

HET LIGT NIET AAN MIJ

Een column over ouder worden, je lichaam dat zijn eigen plan trekt en de kunst om niet overal meteen een antwoord op te moeten hebben.

Een column schrijven voor de Wifties maakt me vrolijk. Ik krijg er zelfs lachrimpeltjes van. Ook mooi meegenomen. Als je toch ouder wordt, kun je er maar beter iets van maken.

Het is een beetje als de hormonendans : geen regels, geen vaste pasjes en soms gewoon hopen dat niemand kijkt.

Eentje vooruit. Twee achteruit. 

Eentje vooruit. Eén achteruit.

En soms gewoon even blijven staan omdat je niet meer weet welke muziek er eigenlijk speelt.

Ik gun mezelf dus mijn eigen Wifty-dans. De pasjes zoek ik onderweg wel uit. Al moet ik toegeven dat ik ondertussen nog altijd met een paar heel doordeweekse vragen zit: 

Waarom heb ik soms geen zin in seks? Waarom voel ik me vandaag zo… traag? Waarom heeft mijn lichaam tegenwoordig zo’n ingewikkelde relatie met vocht?  En waarom moet ik soms zo lang wachten

op mijn eigen hoogtepunt?

Zoveel raadsels bij het ouder worden. Is dit enkel de overgang? Of moet ik toch eerst eens bij mezelf beginnen kijken?

Tot ik op een dag dacht: Het ligt niet aan mij 

Niet als strijdkreet. Meer als een soort geruststelling. Alsof ik mezelf vanbinnen even bij de hand neem en zeg: rustig maar. We hoeven niet alles vandaag op te lossen.

Dus zit ik op een ochtend in mijn Spaanse campo. De zon is wakker. De olijfbomen staan erbij alsof ze nergens last van hebben. Alles lijkt even stil te staan.

Ik kijk naar een bloem. Bloedrood. Zo rood en vol zaad dat ik denk: als ik vroeger in mijn winkel kaarsjes had, zou ik hier nu waarschijnlijk een klein ritueel van hebben gemaakt tussen de speeltjes.

Maar ik heb geen kaarsjes. Dus steek ik ze denkbeeldig aan. In mijn fantasie kan alles. Ik kijk naar die bloem en ineens denk ik aan mijn menstruatie.

Aan bloed. Aan mijn cyclus. Aan hoe vanzelfsprekend dat vroeger bij mijn leven hoorde.

Hoe was mijn eerste menstruatie eigenlijk?

En gek genoeg herinner ik me ineens hoe het was. Ik was in volle paniek omdat mijn bloed niet rood, maar eerder bruin was. Geen kramp. Geen drama. Gewoon geruisloos op de schoolbanken.

Mijn laatste menstruatie herinner ik me helaas niet. Mijn spiraal ging exact twee jaar geleden eruit en er kwam geen bloed meer.

Geen fanfare. Geen laatste scène. Geen: dames en heren, dit was het dan.

Gewoon… een deur die zachtjes dichtviel zonder afscheid te nemen.

En eerlijk? Ik mis mijn menstruatie een beetje. Niet de tampons. Niet de gevoelige borsten. Niet het drama dat er soms bij hoorde in de jaren 80.

Maar wel het idee dat mijn lichaam al die jaren wist wat het moest doen. Maand na maand. Zonder dat ik er ooit een handleiding voor had gekregen.

Ik bedank de natuur ervoor dat ik erbij mocht horen.

En ik bedank mijn lijf voor al die jaren stille bloedingen waar niemand ooit een applausje voor heeft gegeven.

Vroeger had vooral mijn humeur er zo zijn eigen mening over.  Nu kijk ik er met een vreemd soort zachtheid op terug. Alsof mijn lichaam een hoofdstuk heeft omgeslagen zonder eerst te vragen of ik wel klaar was om verder te lezen.

Misschien is dat wel ouder worden. Dat je lichaam steeds meer zijn eigen leven gaat leiden. Het verandert. Het beslist. Het schuift dingen op. En jij staat erbij met je vragenlijst. Waarom? Hoezo? Wanneer dan?

Mijn lijf mag haar eigen leventje leiden.
Ik kijk wel wat er verder nog opduikt… in mijn lijf, mijn hoofd en ook tussen de lakens.

Eentje vooruit. Twee achteruit.

En soms gewoon even opzij.