De Biker Girls

 

De Biker Boys, old-skool-entertainment-op-zondagavond. Gniffelen met underdog Bart De Pauw die zijn extra kilo’s met veel plezier in de verf zet.

Op een Vespa, samen met zijn buddies, op zoek naar de oorsprong van Vespa. In Spanje! Non è fantastico? ;-)

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]Sì, amo molto Vespa![/typography]

Ik verloor zelf mijn hart aan Vespa ergens tijdens een Mod revival eind jaren ’70. Geïnspireerd door de film Quadrophenia (1979) en muziek van The Jam en The Specials kondigde ik thuis vastberaden aan dat ik een Vespa wou.

Allemaal goed en wel” zei mijn vader “Maar je zal er zelf voor moeten werken, begin maar al te sparen!

Ik verbrak het wereldrecord babysitten en je kon me elke schoolvakantie achter de kassa van de Grand Bazar op de Groenplaats vinden. Als ik iets wil dan ga ik ervoor. Toen ook al.

Die Vespa werd de mijne, een knalrode. In mini rok met pot helm en bijhorende bril snorde ik door de stad. In die tijd waren het vooral jongens die met Vespa’s reden. Ik was een Vespa Girl. Heerlijk.

Me & my Ducati Monstro

15 jaar later kocht ik een Ducati Monster, een knalgele. Met integraalhelm, leren broek + leren vest deze keer. Ik koos terug voor Italiaans design en ‘Oh My Fabio Taglioni, wat een geluid! Mijn vriendje toen reed als snelheidsracer meer dan 300 km/uur op het circuit van Francorchamps. Ik was een Biker Girl. Zalig.

Toen ik 40 werd kocht ik terug een Vespa, een zwarte deze keer. Na het overlijden van mijn vader in 2004 bleef die vooral op stal, de zware klap maakte me overgevoelig, ook voor gevaar op de weg. Hoe onsterfelijk ik me ooit voelde op twee wielen, zo kwetsbaar voelde ik me toen.

Ondertussen ben ik een Biker Wifty. Dat wil zeggen dat ik met veel plezier terugdenk aan alle belangrijke motors uit mijn leven, hahaha. Van de Honda van mijn eerste lief – waar ik nét nog zonder helm achterop mocht – tot de Kawasaki van mijn vriendje Max waarmee we zwaar bepakt op vakantie naar Biarritz reden. Aan al mijn gemotoriseerde vriendinnen en vrienden. Aan alle enduro’s van mijn broer – die trouwens een paar weken geleden afscheid heeft genomen van zijn laatste BMW – na een zoveelste ongeval met goede afloop door de schuld van een domme autobestuurder. Motorrijden is heerlijk, écht! Maar liefst ver weg van overvolle wegen en gestresseerde autobestuurders. Later – als ik zelf vintage ben – koop ik terug een vintage Vespa, om samen met hubby Hans rond te tuffen, op ‘t gemakske, vér van die drukke wereld…

Mijn metekind Elena werd net voor de zomer 16 jaar. Op haar verjaardag vertelde ze enthousiast dat ze een Vespa wou, net als haar meter vroeger.

Allemaal goed en wel” reageerde ik. En met een knipoog naar haar ouders voegde ik eraan toe “Maar je zal er zelf voor moeten werken, begin maar al te sparen!

Dat ik haar te jong vond en dat ze nog een paar jaar moest wachten fluisterde ik tussen champagne en taart in het oor van haar moeder.

Ik dacht dat het véél langer zou duren. Wist ik veel dat Elena er zo voor zou gaan. En dat ze ondertussen als model een paar goedbetaalde foto opdrachten achter de rug heeft…

1901267_10204266344397093_4493884094778024078_nGisteren stuurde ze me een foto + berichtje: “Ik op mijn Vespa!!” Gevolgd door een smiley + 2 hartjes.

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]My Sweet Sixteen Vespa Girl![/typography] Veel plezier en wees voorzichtig!

De Biker Wifties? Join the club!
Ben je 50+ en rijd je met een Vespa of motor? Stuur ons een foto en vertel waarom jij zo gek bent van jouw gemotoriseerde tweewieler.
helene@wifty.be
0 Comments

Leave a Comment