Over demotie en zo. Heb jij binnen hetzelfde bedrijf bewust of verplicht een stap terug gezet?

demotie Photo by Carl Heyerdahl on Unsplash

Een demotie meemaken – het tegenovergestelde van een promotie- doet iets met de werkende mens. Als plotsklaps HR je ‘overvalt’ met die keuze komt de hele wereld als 1000 kg op je hoofd terecht. Je voelt je als een mug die in één mep wordt kapot gemaakt.

Demotie is een stap terug zetten. Als je dat bewust en weloverwogen doet, kun je dat plaatsen. Maar als HR je dat mededeelt, is het overweldigend. De ‘demotie’-mededeling wordt zodanig ingekaderd dat je heel snel begrijpt: het is this way or the high way. Lees: suck it in of er volgt ontslag. Bàm. Helemaal naar àf. Als mens voel je je niets meer waard.

“Been there, done that”, zegt Marlies (56).

Ik was er maanden kapot van. Die verandering wil je gewoon niet meemaken. En je mag zeggen wat je wil, de HR in dat bedrijf wist gewoon niet hoe je op te vangen. Keihard. Je kunt niet uithalen bij je collega’s want ze weten met hun houding geen blijf. In alle ogen lees je : medelijden. Af-schuwelijk. De volgende maanden zijn als een waas verlopen. Ik ben teruggevallen op routine. Puur op wilskracht ben ik door blijven gaan. Ik kon gelukkig terecht bij mijn partner. Zelfs mijn ouders hebben het geplaatst in het juiste daglicht: het is maar een job hé schat! De gevolgen van de uppercut duurde ongeveer 9 maanden en dan voelde ik de positieve effecten.

Eén: je voelt minder prestatiedruk

Twee: je kunt je beter oriënteren op wat je wél wil doen

Drie: er kwamen nieuwe opportuniteiten

Vier: ik vond een andere baan en ik ben nu super gelukkig.

Op radio 1 ging het debat hier ook over.

De inleiding ging als volgt:  Wie hoopt er niet om op bepaalde momenten in z’n carrière promotie te krijgen. Promotie gaat gepaard met meer verantwoordelijkheid, een hoger salaris en vaak ook met meer druk.

De omgekeerde beweging bestaat ook: demotie. Mensen die kiezen voor demotie kiezen er bewust voor om een stapje terug te zetten, om allerlei redenen. Een te hoge werkdruk en een scheefgelopen verhouding tussen werk en privé liggen vaak aan de basis van demotie.

Belgische werkgevers en werknemers kiezen heel weinig voor demotie, blijkt uit een onderzoek van Tania Verheyen (VUB). “Er hangt een soort taboesfeer rond waardoor beide partijen er moeilijk over kunnen communiceren”, zegt de onderzoekster.

Taboesfeer rond demotie.

Verheyen onderzoekt vooral waarom HR-professionals demotie zo weinig als een realistische optie zien. Een aantal redenen kwamen vaak terug:

  • Het salaris kan niet eenzijdig aangepast worden aan de jobinhoud
  • Demotie demotiveert
  • Pejoratieve demotietaal
  • Demotie is een taboe
  • Geen aangepaste vacatures voorhanden

In het kader van verandering op je werk is het boek van Brigitte Ballings over demotie een aanrader: ‘Een stap terug? Ik denk er niet aan!’
Een heel sterk boek dat veel antwoorden biedt.

 Brigitte Ballings zegt in een comment op het debat van radio 1 het volgende: “Ik deed in 2012 een verplichte stap terug in het kader van een herstructurering. Van senior manager terug naar “kaderlid”. Ik schreef er ook een boek over “Een stap terug? Ik denk er niet aan”. Mijn meest krachtige loopbaanstap ooit want hij zette mij aan het denken over wat ik wilde met mijn verdere leven en loopbaan! En sindsdien is er heel wat veranderd en ben ik super gelukkig.”

Wat wij onthouden is:  wat wil je écht met en in je verdere leven en loopbaan?
Een antwoord op die vraag is misschien niet op 1, 2, 3. Maar hebben we bij het ouder worden niet de luxe om dat eens diep en breed uit te spitten? Want kiezen voor jezelf is in deze hectische tijden waarschijnlijk nog de allerbeste investering die je kan doen. En te dikwijls horen we ook: een keer een keuze gemaakt komt de rest eigenlijk vanzelf.

Bron: Radio 1
1 Comments

Leave a Comment