honda-dax-roodMet deze tropische temperaturen moet ik om één of andere reden terugdenken aan mijn eerste échte flirt: mijn Honda Dax. Rood. Ik heb hem nog steeds! Blinkend  en glimmend. Als nieuw. In garage van mijn broer. Ik heb geen plaats. En ik wil er no way afscheid van nemen. Af en toe plaagt mijn broer me dat hij de Dax gaat verkopen om wat plaats te creëren.. Ehwel, ik kan er niet mee lachen.  Raak niet aan mijn Dax-ke. Veel te veel leuke herinneringen.

Natuurlijk heb ik hem laten opdrijven. Mét toestemming van mijn vader.  Ow Yes.. Op voorwaarde dat ik een valhelm droeg. Zo’n integraal geval. Dan zag je een helm voorbijsjezen. In plaats van de girl. Hahaha. Een paar keer claimde mijn vader de Dax (zeg NOOIT brommer tegen een Dax hé!)  en vertrok hij naar een vriend. Ongeveer 30 km verder. Desnoods met krantenpapier onder zijn regenjas. Boys will be boys. Ooit zaten vriendin R en ik op de Dax. We reden op fietspad pof op de ban. Iets wat toen niet was toegelaten. Al snel draaide een politiecombi zich om en zette de achtervolging in.  We stopten en vluchtten rap de wc’s in van de minigolf in Knokke-Heist. We werden beleefd verzocht om eruit te komen. Met een waarschuwing en pretoogjes in de politieman zijn ogen zijn we vertrokken. Those were the days. Toen was kattenkwaad nog heel gewoon. Toch?

Heel grappig ook dat de Dax nog steeds rondtuft in de steden. Ik herken ze meteen aan dat typische geronk. Ik heb al vaak een zwarte gezien, de typische blauwe, een gele, zelden een rode. Durf ik er nog op durven te rijden? Zeker. Wil ik er nog op rijden? Twijfel. Zeker als het verkeer weer vastzit op secundaire wegen durf ik de Dax als alternatief naar voren schuiven.  Misschien straks mijn broer verwittigen dat de ‘pyjama’ van mijn bakje mag.