Guy Muësen – Foto: Joris Snaet

 

Vandaag te lezen op www.standaard.be – (Thanks Dirk T.!)

Je bent vijftig en je wil wat. Een goede job, bijvoorbeeld. Maar als je zoals Guy Muësen op die leeftijd op straat komt te staan, blijkt het dat werkgevers vooral een ongerimpelde werkvloer in gedachten hebben. Of je wordt gezien als te duur, of je bent ‘overgekwalificeerd’.

Wie? Ex-communicatie­directeur van Unizo.

Wat? De financiële stimulansen om oudere werknemers aan te werven, zijn lapmiddeltjes. Het is onze loonstructuur die aangepakt moet worden.

‘Ondanks uw competenties stellen we vast dat andere kandidaten beter aansluiten bij het vooropgestelde profiel.’ Dit standaardzinnetje heb ik het afgelopen jaar veel te vaak moeten lezen. Want ik ben werkloos geworden. Na 26 jaar onafgebroken te hebben gewerkt, kreeg ik dit jaar het deksel op de neus. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat de langverwachte herstructurering mijn job zou doen sneuvelen. Maar toch gebeurde het. Samen met mij ondergingen duizenden werknemers in dit land hetzelfde lot.

Het duurt eventjes voor je van zo’n klap bekomen bent. Het is een echt rouwproces. Je bent ineens een belangrijk deel van je leven kwijt. Elke werkloze ondergaat dezelfde rollercoaster van gevoelens: ongeloof, woede, onzekerheid, een aangetast gevoel van eigenwaarde, bezorgdheid omtrent je gezin dat compleet ontregeld raakt. En ik heb dan nog geluk. Dankzij mijn ontslagregeling kan ik het financieel nog wel een tijdje uitzingen. Maar je bestaan komt onvermijdelijk op wankele schroeven te staan. Ook al is het niet leuk om de ganse dag thuis te zitten, daar wen je nog wel aan. Maar de sociale contacten met de collega’s vallen weg, en dat blijft een groot gemis. Je wereld wordt plots een heel stuk kleiner (en saaier).

Vechten tegen de perceptie

Niet te lang getreurd, solliciteren maar. ‘Met uw cv kan het toch geen probleem zijn om weer werk te vinden’, kreeg ik te horen. Maar dan beginnen de afwijzingen binnen te stromen. Natuurlijk is het zo dat de economie op haar gat ligt en dat er gewoon weinig vacatures zijn op dit moment. Maar hoe komt het dat ik zelfs niet op gesprek mag komen, als ik perfect beantwoord aan de gevraagde competenties en ervaring? Eigenlijk kende ik het antwoord al, maar het is zo moeilijk te aanvaarden.

Ik ben vijftig geworden.

Een werkgever, of het nu om een privé-bedrijf gaat, een vzw of de overheid, wil liever geen vijftiger. Ook al heb ik een betere fysieke conditie dan veel dertigers, ook al blijf ik perfect op de hoogte van de nieuwe trends en technologie, je kan niet op tegen de perceptie dat ouderen te duur zijn en minder goed te ‘managen’.

Maar je wilt toch heel graag aan de slag. Dus ga je de criteria voor een nieuwe baan verlagen. Ik streef er niet meer naar om manager of teamleider te zijn. Ik let niet meer op het loon dat wordt aangeboden. Ik heb een tijdlang een mooi salaris verdiend (bijna een tiende van de nieuwe ceo van de NMBS of Bpost). Nu ben ik bereid om voor de helft aan de slag te gaan.

En dan doe je een tweede ontnuchterende ontdekking. Een mooi cv, waar het woord ‘manager’ in voorkomt, is ongetwijfeld voor een aantal vacatures een meerwaarde, maar voor sommige functies is het een vloek. Rekruteerders geloven niet dat je als ex-manager bereid bent om ook een ‘lagere’ functie te aanvaarden. Er is altijd het risico dat zo’n ex-manager zichzelf niet kan tegenhouden en gaat proberen om de lakens uit te delen. Of dat hij deze job ziet als een tussenstap. Dus wordt er je vriendelijk verteld dat je ‘overgekwalificeerd’ bent.

Wordt dit een klaagzang zonder einde? Absoluut niet. Ik zal een nieuwe job vinden, daar twijfel ik niet aan. Er zíjn werkgevers die in de eerste plaats op zoek zijn naar ervaring en die zich niet laten afschrikken door de leeftijd van een kandidaat. Ik geef het idee niet op dat er voor sommige jobs maar één man geschikt is, namelijk ikzelf. Ooit zal het lukken!

Verkeerde mentaliteit, verkeerd systeem

Maar het is en blijft een bitter feit dat vijftigplussers op de arbeidsmarkt moeilijker aan de bak komen dan jongeren. Dat werd in november nog bevestigd door nieuwe cijfers van de VDAB. Het is het gevolg van een verkeerde mentaliteit, maar die mentaliteit wordt in de hand gewerkt door het systeem. Ons loonstelsel zit compleet verkeerd in elkaar. Loonsverhoging op basis van anciënniteit is een fout principe. Waarom moeten ouderen zoveel meer verdienen dan jongeren voor hetzelfde werk? Het leidt ertoe dat sommige bedrijven systematisch oudere werknemers afdanken omdat ze te veel gaan kosten. En de kansen van vijftigplussers op de arbeidsmarkt worden er ook geringer door.

Informatiecampagnes en financiële stimulansen zijn en blijven lapmiddelen. Ik wens de overheid en de sociale partners de moed toe om ons loonstelsel drastisch te hervormen. Maak het mogelijk dat de verloning puur op basis van competenties en resultaten gebeurt. Als ouderen niet per se meer verdienen dan jongeren, wordt alvast de perceptie van de ‘dure vijftigplusser’ de wereld uit geholpen. De werkgevers wens ik toe dat ze hun drempelvrees kunnen overwinnen om vijftigplussers een kans te geven. Het is een wetenschappelijk feit dat ze – behalve hun ervaring – nog een andere grote troef hebben. Ze zijn immers veel loyaler aan hun bedrijf dan de jongeren.

Voor mijn lotgenoten heb ik de volgende wens: geef niet op! Al heb je vijftig keer nul op het rekest gekregen, ik wens je de moed om te blijven gaan voor die job die je interesseert. Want de volhouder wint. Laat je begeleiden bij het solliciteren door de VDAB of andere instanties, want een goed cv en een knappe motivatiebrief kunnen het verschil maken. Niet elke werkgever is op de hoogte van de premies die de Vlaamse regering geeft aan werkgevers die werkloze vijftigplussers in dienst nemen. Vermeld ze in je sollicitatiebrief. 3.450 vijftigplussers vonden het afgelopen jaar een nieuwe baan dankzij die premies.

Ik wens iedereen in 2014 een boeiende job toe.