monique2Starend naar mijn facebook-profiel en mijmerend over mijn jeugd vormden mijn vingers de naam Hélène Van Herck op het klavier. Het scherm lichtte op met een pagina vol bruisend nieuws, activiteiten en artistieke foto’s.

Voor heel even betrad ik weer de wereld van mijn vroegere buurmeisje…Leentje….het mooie meisje waar ik zo naar op keek. Ik nam alle informatie gretig in mij op om als het ware een kloof van 42 jaar te overbruggen. En zo trok een vreemde naam op haar profiel mijn aandacht…WIFTY!  Het bleek een duo-blog te zijn….uitnodigende en creatieve schrijfsels van twee Women In Their Fifties, waaronder dus MIJN vriendinnetje…Hélène. Verfrissende, informatieve artikels al dan niet met een knipoog geschreven. Heel herkenbaar en welkom voor een meisje van 53 zoals ik. Deze twee dynamische vrouwen tillen je als ware naar een hoger niveau. Ze geven je een ‘boost’, een duwtje  in de rug naar een groter gevoel van eigenwaarde. En dat was nu net wat ik nodig had.

Mijn leven is namelijk niet over rozen gelopen. Wanneer Hélène en ik tieners werden zijn we elkaar uit het oog verloren. Hélène,  opgegroeid in een warm gezin, had een stevige dosis zelfvertrouwen meegekregen. Ze stapte het leven enthousiast en met positieve ingesteldheid tegemoet. Ikzelf kom een gezin waar angst de rode draad was die het leven beheerste.

Gebrek aan eigenwaarde en het gevoel geen controle over het leven te hebben waren de redenen dat ik anorexia nervosa ontwikkelde. Deze ziekte hield mij 17 jaar in een vernietigende greep. Geen streven naar schoonheidsideaal lag aan de basis van de ziekte  maar wel de angst en het onvermogen om deel te nemen aan het leven.

Net zoals Hélène was ik gepassioneerd door kunst  en schoonheid. We hebben allebei een kunstrichting gevolgd. Terwijl Hélène haar weg baande en haar creatieve stempel drukte in de media, bleef ik het liefst zo onzichtbaar mogelijk op mijn kamertje tekeningen maken. De ziekte heeft er ook toe geleid dat ik een reeks verkeerde beslissingen genomen heb in mijn leven. Zo strandde mijn eerste huwelijk al na 7 maanden. Ik huwde een tweede keer maar mijn onvermogen om volwassen en stabiel in het leven te staan droegen niet bij tot enige vorm van geluk. Mijn eerste kinderen (tweeling) kwamen veel te vroeg op de wereld en overleden kort na elkaar. Het gevoel van alweer gefaald te hebben deed mij verder wegzakken in de anorexie. Dat bleek zowat het enige te zijn waar ik echt goed in was. Een volgende zwangerschap (terug een tweeling) verliep weer uiterst moeizaam maar mijn 2 meisjes hebben het wel gehaald.

Rond de leeftijd van 34 jaar kwam de kentering. Met hulp van de huisarts die mij op de juiste manier wist te benaderen durfde ik het aan om mijn anorexie, mijn ‘zekerheid’ los te laten. Voor de eerste keer sinds mijn kindertijd kon ik weer, voorzichtig weliswaar, genieten van wat het leven te bieden had. Op mijn 35 werd ik nog een keer zwanger. Het werd weer een zeer problematische zwangerschap die eindigde in een vroeggeboorte. Het leven van mijn zoon heeft weken aan een zijden draadje gehangen. Hij redde het maar zoals wel vaker voorkomt bleek hij een motorische handicap te hebben als gevolg van zijn prematuriteit. Hij had steeds veel zorg nodig die ik hem gelukkig kon geven. Hij beheerste elke vezel van mijn bestaan. Hij was en is nog steeds een vrolijke kerel die positief in het leven staat.

Mijn huwelijk stelt ondertussen niets meer voor. Het is enkel een praktische vorm van samenleven. We gaan elk onze eigen weg. Zo heb ik op één van mijn reizen (want dat is ongeveer zowat het liefste dat ik doe) een Amerikaanse man ontmoet.  Dankzij hem kan ik genieten van het leven met volle teugen. Wij halen samen de gekste streken uit. Dankzij hem voelde ik mij op mijn 48 voor het eerst ‘echt vrouw’.

Een zalig gevoel! Wat de toekomst brengt dat weet ik niet. Ik geniet NU en laat mij verrassen door het leven. Heb ik vele jaren van mijn leven verspeeld door angst en ziekte? Kan zijn…maar het heeft mij gemaakt tot wat ik nu ben… een Wifty die geniet zoals nooit tevoren.

Thanks Leentje…

And by the way… wanneer gaan we nog eens met Barbie-poppen spelen?