En ineens zijn ze er: de piepjonge collega’s. Uit hun verhalen begrijp je dat hun ouders je leeftijdgenoten zijn.

Flarden van hun gesprekken vallen op als het gaat over :’… jahaa, die ouw, jeweetwel die ja, ik schat ze 50…’ u-huh?!

Gek genoeg doen ze zulke uitspraken vlak in je gezicht. Zonder blikken of blozen. Zonder zich te herpakken.  Heimelijk troost ik me dan met de gedachte dat ik er in HUN ogen nog niet tot die ouwe garde behoor. Haha. En nu strategisch wegslenteren naar de koffie-automaat en diep adem halen en tellen… 1,2, 3,…