OMG! De kerstvakantie is voorbij!

Trouwens, OMG (Oh My God) – het Van Dale Kinderwoord van het jaar 2014 – heeft voor Wifties een héél andere betekenis, dat lazen we al in de 50 Wifty voornemens voor 2015. Vrij vertaald: Oh My George! In de veronderstelling dat 78 % van alle Wifties George Clooney een aantrekkelijke Mifty vinden. Wat de overige 22 % betreft, laten jullie ons snel laten weten wie jullie favoriete Mifty is?

Maar terug naar die kerstvakantie. Die was gul. Iets té gul.

Je moet weten dat het feesten voor mij al begon op 13 december. Met een Bachelorette Night voor vriendin Charlotte. Hélemaal erover. Met foute stripper, polonaise, limbo en veel te veel wodka shots.

Een week nadien haar prachtige huwelijksfeest. De hele avond & nacht rond trippelen, dansen, kletsen en plezier maken – op killer heels. Ai ai ai mijn voetjes! Vier dagen later onze eigen huwelijksverjaardag met een romantische nacht + 6-gangen diner in een Relais & Châteaux hotel in Brugge. Een dag later kerstdiner bij mijn mama, op 29 december mijn eigen verjaardagsdiner, op 31 december nieuwjaarsdiner/party bij ons thuis, op 1 januari nieuwjaarsdrink met vrienden, op 3 januari een nieuwjaarsdrink aan zee

En niet te vergeten dat het reuzenrad, de ijspiste, de kerstfoor & kerstmarkt én de gezellige winterbar vlak voor onze deur stonden…

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]Allemaal té goed en té wel.[/typography]

 

Pas op, je hoort mij niet klagen, ik ben ontzettend dankbaar voor zoveel liefde, zoveel amusement én zoveel cadeautjes! :-)

Maar als geboren organisator kan ik het niet laten om alles naar mij toe te trekken. Reken daarbij mijn perfectionisme en de neiging om van alles het allerbeste te maken en je kan al raden dat ik me elke keer volledig smijt. Met het gevolg dat ik the morning after geen stem meer heb. Van het vele entertainen, nog meer babbelen en te hard lachen…

Ik ben dus – helemaal tegen mijn zin – uitgeput na zo’n paar heftige weken.

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]Vannacht overviel me plots de goesting om op stilte retraite te gaan.[/typography]

 

Ik weet het, iedereen verklaart me voor gek en niemand gelooft dat ik een half uur mijn mond kan houden. En toch. Een week op afzondering in alle stilte, zonder 1 woord te praten, in alle soberheid… op dit moment lijkt me dit heerlijk.

Mijn mama doet dat regelmatig. Vier keer per jaar gaat ze telkens een week op retraite bij de paters in de abdij van Tongerlo. Geen televisie, geen radio, geen internet. Ze neemt een stapel boeken mee en maakt lange wandelingen, gaat naar de vespers, ze leest, schrijft en bezint zich.

Ik vind dat geweldig van haar. Wie haar kent kan het zich waarschijnlijk niet voorstellen. Kan zo’n brok energie op hoge hakken zich een week koest houden? Jawel.

Ze heeft me al vaak aangemoedigd om het ook eens te doen. Dat heb ik altijd weggelachen. Dat ik het er geen nacht zou kunnen uithouden: “Hahaha, ik kruip ‘s nachts over de abdijpoort en zwem de slotgracht over!”

Maar vandaag voelt het helemaal anders. Niet dat ik persé naar de abdij van Tongerlo wil. Ik ga straks wél “stilte retraites googelen en zien waar ik uitkom.

Ik houd jullie op de hoogte. Misschien wil er wel iemand van jullie mee?

[typography font=”Lobster” size=”24″ size_format=”px”]Maar sttttttttt, hou het stil! ;-)[/typography]

 

helene@wifty.be