you-re-firedHet verdict is gevallen: ik ben ontslagen. Dààr. Het is eruit. Ook dit verhaal hoort op onze duoblog wifty. Een plek voor leuke zaken maar ook een plaats waar je het ook moet hebben over de keiharde uppercuts in je leven.  Donderdag ll was mijn allerlaatste werkdag.  Een dag waar vele collega’s met tranen in de ogen je good luck wensen. Waar zelfs de HR directeur me vastgrijpt en met klem zegt dat ze je gaat missen. De vorige dagen stonden helemaal in teken van mijn definitief afscheid. Een BBQ met collega’s. Een lunch met  baas en co-baas. Een allerlaatste drink met collega’s van je unit. Super geweldig. En een mooi gevoel dat je niet met slaande deuren weggaat. Maar dan komt die ene seconde dat je in je auto stapt en wéét dat het echtig en techtig gedaan is. Je rijdt weg van die allerlaatste drink. Met prikkende ogen. De radio op stil want je weet dat je met het minste gaat breken. Boos, kwaad, teleurgesteld, verdrietig. Door mijn hele carrière heb ik al vaker met ontslag te maken. Maar steeds om een reden waar ik mee kon leven. Zoals collectief ontslag (web 1.0) of ontslag omdat er geen budgetten meer zijn voor het tv-project waar je aan werkte, of dat je zélf om ontslag vroeg  omdat de mayonaise niet pakte bij die werkgever. Maar dit keer glipte het uit mijn handen. Ik stond erbij en keek ernaar. Hoe ik langzaam maar zeker naar de uitgang werd geleid. Langzaam voelde ik dat ik ondanks mijn pak contentervaring (digital, print én tv) er geen plek meer was waar ik kon landen. Vreemd.

8 jaar geleden werd ik weggehaald bij een ànder mediabedrijf in Asse om een internetcel mee te helpen vorm geven. Ik besefte zéér goed dat het geen simpele rit ging worden. Als je hoort dat ik in 8 jaar tijd, 8 bazen zag passeren binnen deze cel, dan weet je waarschijnlijk genoeg.

Laatste twee jaar kwam er eindelijk wat meer visie én rust dankzij de tandem van inspirerende bazen. Maar eind vorig jaar stelde het moederbedrijf haar nieuwe plannen voor. We gingen verhuizen naar één plek én er kondigde zich een ingrijpende transformatie aan.

Call me naïef. Maar ik geloofde nog heel hard in de idee dat het hele bedrijf upside down zou gaan en dat iedereen een àndere functie zou krijgen zodat iedereen uit zijn comfortzone zou gehaald worden. Met respect uiteraard voor ieders core-talenten. Huge dus. Bibi zag meteen schitterende opportuniteiten om zich met 200 % volle goesting te smijten. Onze Digital Unit zou volledig stoppen en ‘opgaan’ in het masterplan.

Mmm. En nog steeds bleef ik geloven dat mijn jàààren contentervaring ‘ergens’ naar waarde zou worden geschat. NOT. Het werd effenaf knokken tegen de favorieten op de shortlists. Of juniors. Letterlijk is me gezegd dat mijn ‘houdbaarheidsdatum’ wel eens in mijn nadeel zou kunnen spelen. En dan voel je het stilaan aan je water dat dit wel eens fout zou kunnen lopen.

Vanaf half januari tot vorige week heb ik mijn stinkende best gedaan om nog een plekje te vinden waar ik zou kunnen landen. Parttime, fulltime, .. zolang ik maar zou kunnen meeschrijven aan dit nieuwe fantastische avontuur. Niet dus. Exit!