Stef zoekt een lief. Of toch iets wat daar verdacht dicht bij in de buurt komt. Intussen kijkt hij om zich heen, leest hij tussen de regels, vertrouwt hij zijn algoritme voor geen meter en vraagt hij zich af: waar zijn de vrouwen gebleven die nog volzinnen gebruiken?
Zijn eerste Wifty column gaat over ouder worden, jong blijven, bullshit herkennen, zonsondergangen, factor 50 en misschien zelfs over een liefde die licht geeft in het donker. Welkom op Wifty, Stef. Wij zijn benieuwd. En een beetje bezorgd. 😏
S. ZOEKT EEN LIEF, KORTERE ZINNEN EN FACTOR 50.
“Een niets zeggende werktitel die ik nog moet veranderen maar waarschijnlijk zal vergeten te veranderen, terwijl hij er eigenlijk niks toe doet maar ik momenteel nog niet weet wat ik ga schrijven en dus bijgevolg nog niet weet wat een gepaste titel kan zijn.
De wereld bekijkend vanop de allerlaatste rij in de maandagse yogales omringd door een divers publiek van allemaal mensen die een pak jonger zijn. Want je leeftijdsgenoten doen de latere les: Yin-yoga, de rustigere variëteit. Zelf kies je voor de pittigere versie omdat WD-40 voor inwendig gebruik niet bestaat.
Je kijkt liefst door een bril met bifocale glazen: Een vrolijke blik in de verte en een ietwat sarcastische blik dichterbij. Je las het ook al wel eens: Als je ouder wordt neemt je capaciteit om kleine lettertjes te lezen af en je capaciteit om bullshit te zien toe.
Oei daar ga ik weer. De generatie van mensen die nog volzinnen gebruikt. Zo van die lange ondingen die je soms twee of drie keer moet lezen om ze ten volle te begrijpen. En dat in een wereld waar door zogenaamd “Artificële Intelligentie” elke volzin wordt onderverdeeld in “bullits.” Lijkt toch heel erg op “bullets,” vind ik. Zonder blijk te willen geven van enige drang naar gewapende agressie: die dingen zijn niet aan mij besteed. Even zo weinig als een “Power Point” die nauwelijks de power heeft om de aandacht langer dan een minuut of vijf vast te houden. Of een “Excell” die de indruk moet wekken dat je excelleert in wat dan ook terwijl je te lui of te dom bent om aan hoofdrekenen te doen.
Geef mij maar lange zinnen en lang zin in vanalles wat niet in een computer past. Een échte appel om in te bijten, bijvoorbeeld, zonder daardoor het paradijs naar de verdoemenis te helpen. Of één van die prachtige zonsondergangen boven een wolkentapijt. Of van de zon zelf, zonder je onder te dompelen in factor 50 omdat je bang werd gemaakt voor rimpels of erger.
Laatst doodde ik mijn klimaatvernietigende tijd in een lijnvliegtuig met het boek “Want” van Gillian Anderson, U misschien nog bekend van het feuilleton over haar twee heuvels. Boeiend om de talloze verhalen die zij verzamelde te lezen over vrouwelijke fantasieën en dromen. Een absolute aanrader, dat boek, wat absoluut in je boekenkast thuis hoort en waarin er heel wat uit de kast gekomen en gehaald wordt. Sommige verhalen zijn heel herkenbaar, sommige eerder ver van mijn bed. Soms zijn het romantische sprookjes van de prins op het witte paard. Soms is de prins een prinses of een hele bende prinsessen. De verhalen waarbij geboeid wordt op een bed zijn statistisch het meest vertegenwoordigd…
Nu ik dit allemaal aan mijn laptop hebt toevertrouwd zullen er gegarandeerd weer talloze reklames opduiken over zonnecrème , kruipolie en touwen. ‘Dat is dan weer aan mijn “Algo-ritme” te wijten. Dacht jij de eerste keer als je dat woord hoorde ook aan de soms fluorescente plantjes in het water?
Een “Zeevonk” … misschien is dat wel het gezochte lief: eentje die licht geeft in de donkere zee van nutteloze informatie die ons overspoeld…” 
⁉️ En nu willen we het van jullie weten: wat maakt iemand aantrekkelijker naarmate je ouder wordt? Ervaring? Humor? Zelfspot? Of gewoon iemand die nog altijd graag lange zinnen gebruikt?