Steve McCook

 

Op 11 juli 2001 probeerde de Nederlandse all round kunstenaar Herman Brood op te stijgen van op het dak van het Amsterdamse Hilton Hotel. De combinatie van allerhande geestesverruimende middelen had hem doen geloven dat hij werkelijk kon vliegen. Zijn vliegcarrière was echter van korte duur.

Zoals hij zelf zong: “You’ll never be clever”. En evenmin clever was Steve’s antwoord op haar vraag: “Steve, als werkblad om brood op te kneden, wat is het beste? Beukenhout? Teflon? Marmer?”  De impact van zijn woorden totaal onderschattend antwoordde hij enigszins sarcastisch: “Mijn rug, natuurlijk, een beter werkblad vind je nooit”.

Stand and deliver” zong Adam Ant in de tachtiger jaren en in diens kostuum lag Steve die avond op een futon en een handdoek op haar keukentafel. Hij wist onmiddellijk, wanneer zij te kennen gaf de daad bij het woord te willen voegen, dat een acute migraine-aanval veinzen om naar huis te kunnen gaan geen indruk zou maken.

Ingrediënten voor een “Herman Brood”:

  • 600 gram speltmeel
  • 350 gram lauw water
  • 9 gram droge gist
  • 12 gram zeezout
  • De aroma’s van je geliefde
  • Een beetje meel om op het “werkblad “ te verstuiven.

Ze was wel zo vriendelijk om de ingrediënten van haar brood reeds een beetje te mengen in een kom.

Eerst de gist in het water mengen, dan het meel erbij en het zout daar bovenop, zodat het zout niet in rechtstreeks kontakt kan komen met het gist. Alles rustig en luchtig door mekaar mengen tot je een elastisch deegballetje bekomt. Dan verder kneden op het “werkblad” gedurende zeker 10 -12 minuten.

Toch lag hij met gesloten ogen een beetje gespannen af te wachten wat komen zou.

Er werd niet veel gesproken en in deze serene stilte was het alsof hij de meelpartikeltjes voelde knisperen op zijn rug, toen die werd volgestrooid met “stuifbloem” zoals het hoort op een echt bakkerswerkblad.

Hmm, dat voelde best aangenaam, zeker als haar handen het meel behendig verder verspreiden.  Een spelt-scrub was nog een gat in de wellness markt .

Dan voelde hij de deegbal op zijn onderrug vlak boven de billen.

Behendig kneedde ze met beide handen het deeg stevig van beneden naar boven en weer terug. Het was een overheerlijke massage. Al zijn spieren ontspanden zich en de serene stilte in de keuken maakte dat hij zich steeds minder bewust werd van zijn whereabouts.

Het meel op zijn rug zorgde ervoor dat het deeg niet kleefde. De flexiebele maar stevige massa bracht de kracht van haar handen netjes verspreid over op het kontaktoppervlak op zijn huid. Hij hoopte stiekem dat het deegje lang bewerkt diende te worden. Af en toe kwam er een nieuw filmpje meel en werd het kneden hervat. Zalig gewoon, hij overwoog daadwerkelijk een carrière als werkblad in haar keuken.

Boven aan de schouders was het effect het best voelbaar: stevig maar zacht; wonderbaarlijk. Als haar brood even lekker zou worden als de voorbereidende massage, keek hij al uit naar een sneetje met kaas.

Hij hoedde zich ervoor deze keer eens zijn grote mond te houden en het woord “sneetje” niet uit te spreken. Wie weet in wat voor een situatie zou hij anders weer terecht komen.

Enfin dat dacht hij tenminste, want hij hoorde haar vanuit een halfslapende toestand nog vragen: “Of heb je liever honing op mijn sneetje?”

Het brood in een bakpapier in de bakvorm minstens een uur laten rijzen.

De oven voorverwarmen op 220° en het brood daarin bakken gedurende 35 minuten, waarvan de laatste 10 minuten op 180 °. 10 % stoom en als je geen stoomoven hebt een kommetje water in de oven plaatsen. De stoom geeft een krokante korst.

Eens de pot met honing uit de voorraadkast tevoorschijn werd getoverd was de sfeer in de keuken ook bepaald “stomend” te noemen. Gelukkig was deze vorm van vliegen een ietwat veiligere optie dan de keuze van Herman in het begin van het verhaal.