censoredEr zijn géén foto’s te vinden van mijn 16+.  En dat méén ik uit de grond van mijn hart. Echt niet. Nooit van zeleveni. En ik wil het ook nooit meer zijn. Ook geen 28 wat mij betreft.  Of 35. Of 40. How! Stop!  Wacht even! Wil ik 40 zijn? Mjamja. Op die leeftijd was ik net gescheiden. HIJ koos voor jonger, blonder, dommer, oepsie :-). En ondanks de ellende, overheerst vooral het gevoel van opluchting. Omwille van de beslissing. Niet om het feit dat dat ik ging scheiden van de vader van mijn twee prachtige dochters. Scheiden is falen. Punt. En mijn leven is er zeker niet enevoudiger op geworden. Maar ik dwaal af.

Zestien dus. Never again. Ik heb ook zo goed als àlle foto’s rond die periode vernietigd. Misschien vind ik ooit iets terug in fotoalbums van mijn ouders. Die nog iets achter mijn rug terug uit de vuilnisbak hebben gevist. Maar ik ben 99% zéker van niet. Ik verscheurde die foto’s tot op de snipper. Wat wil je ook? Amper make-up.  Eyeliner, mascara, oogschaduw què?! Mijn haar hing zonder enige vorm langs mijn gezicht. O zo foute kleren. De H & M’s en Zara’s bestonden nog niet. Foute bril want ik moest die alleen maar opzetten om ‘van ver te kijken’ en dus werd er geen geld aan besteed. Zucht.

Vanaf mijn 45ste groeide mijn zelfvertrouwen. Je wéét wat je kan en vooral wat je niet kan. Je begint ook te beseffen wat je persoonlijkheid doet bij mensen. Je raakt minder emotioneel afhankelijk van ànderen.
16? Ik pas.