Wifty-for-ever8 maart. International Women’s Day. Ik heb het niet zo op Dagen met een hoofdletter D. Dat ruikt me iets té erg naar verplichting. En laat ik allergisch te reageren op iets dat ‘moet’. Denk aan Secretaressendag. Elk jaar opnieuw herhaalt het tafereel zich waarbij baas X zich te pletter crost om een boeket te (laten) bezorgen aan zijn hardwerkende secretaresse.  Of managing assistant zo je wil.  Het zijn de A-secretaresses die door hun CEO worden uitgenodigd op een lekker dineetje. Of een dagje vrij krijgen anyone?

Maar op 8 maart wil ik altijd even stilstaan en een inventaris maken. Of we als vrouwen het beter hebben dan pakweg onze oma’s? Jazeker. Tuurlijk. Materieel zeer zeker. Professioneel ook. We kunnen zelfs onze kinderen pijnloos de wereld in persen. We kopen wat we willen. We rijden met de auto die we begeren. Als je werkloos valt, is er een machtig opvangnet. Toch in onze wereld. De westerse wereld.

Hoe zit het enkele kilometers verder? Denk aan de vele random verkrachtingen in Indië, aan de jonge kinderen/meisjes die tewerk gesteld worden in sweatshops, aan het Pakistaanse meisje dat een kogel door haar hoofd krijgt omdat ze haar mond durft open te doen en onderwijs eist, aan vrouwen die nog kilometers  te voet moeten afleggen om water te halen,… we zijn er nog niet.  En laten we vooral blijven trekken aan die kar.

En voor dichterbij huis wens ik alle vrouwen/Wifties vandaag een zalige dag toe. En een Fortune Cookie.