Marnix Peeters (50): ‘Wat men ook kiest, hoe men ook wandelt, of buitelt en springt, het is en blijft een lange, weinig opbeurende Dodentocht, dit leven.’

Schermafdruk 2015-09-16 13.37.36

Wifty Guest Marnix Peeters (50), schrijver van ‘De dag dat we Andy zijn arm afzaagde’ tot recent ‘Niemand houdt van Billie Vuist’ doet het ook op Wifty. Haal diep adem en zet je schrap voor zijn lange-zinnen-schrijfstijl.

De meeste jongens met wie ik in de humaniora zat, hebben nu kinderen die zelf al afgestudeerd zijn. Dat moet ontzettend plezierig zijn. Je hebt daar twintig jaar lang je slaap voor gelaten, de ziel voor uit je lijf gewerkt, je leven door laten sturen, je beslissingen door laten beïnvloeden; je hebt naar het plafond liggen staren toen ze voor de eerste keer naar Laundry Day waren, je hebt je kaken opeen geklemd toen ze met hun suffe lief thuiskwamen, je hebt dagenlang lopen piekeren over hoe je het gesprek over het zakje weed in zijn jaszak zou aanpakken, je hebt je blauw lopen ergeren toen hij zei dat hij kunstgeschiedenis wilde gaan doen, kortom: wat een prima leven had kunnen zijn, vol ontdekkingen en hartstochten, vol mysterie en gevaar, is door die kleine herleid tot een treurstoet van banaliteiten en angsten, van besognes en onzekerheden, en remmingen en gestaar, en als dat dan eindelijk een diploma haalt en de veren opschudt, klaar om uit te vliegen, moet dat een wonderlijk moment in een mensenleven zijn.

Als je geen kinderen hebt, is dat helemaal anders. Je bent te lang blijven treuzelen in relaties met twijfelachtige vrouwen, je hebt tot je veertigste veel te veel nachten aan het uitrijden van Gran Turismo verknald, je hebt veel te veel bier gedronken en sigaretten gerookt en gemasturbeerd (allemaal dingen die zich pas na je vijftigste beginnen te wreken) (info op aanvraag) en je hebt een flink stuk van de wereld gezien, waarvan je driekwart vergeten bent. Je bent, doordat je dacht dat je een heleboel heel belangrijke andere dingen te doen had,  veel te laat aan je schrijverscarrière begonnen, waardoor je als oude vent boeken met titels als ‘Natte dozen’ en ‘Niemand hield van Billie Vuist’ uitbrengt, vol met jeugdige smeerlapperij en gevogel en gepijp, waar natuurlijk niemand beter van wordt. En dan zijn er van die ochtenden dat je met een zeurende, ontstoken schouder in je bed ligt (info op aanvraag), veel te laat wakker wordend, en je, in gedachten, jezelf al in je plastieken zetel ziet zitten in de ontspanningsruimte van het ouderlingengesticht, loerend naar de bezorgde kinderen en de joelende kleinkinderen die wekelijks hun oude opa met liefde komen overladen, die verhalen vertellen over de wereld daar buiten, en die hoedjes opzetten en blij in de handen klappen als de ouwe negentig wordt, en ‘Lang zal hij leven!’ liegen, want natuurlijk willen die niks liever dan dat opoe snel de tocht naar het bovenmaanse maakt, of waar men ook heen gaat als de Dood het voor het zeggen krijgt, in plaats van de hele erfenis aan medicamenten en serviceflats op te smossen, en aan ingewikkelde heelkundige ingrepen waar men zich van kan afvragen of ze nog wel nut hebben bij zo’n oude matrak.

Neen, wat men ook kiest, hoe men ook wandelt, of buitelt en springt, het is en blijft een lange, weinig opbeurende Dodentocht, dit leven, of je nu diploma’s haalt of wereldkampioen wordt op de Playstation, of je je eeuwig blijft afvragen of je toch niet beter dat boek had geschreven waar je van droomde, in plaats van voor de zoveelste keer met de Kevin in de wachtkamer van de bedplastherapeut te gaan zitten, die altijd een uur achterliep met zijn consultaties, om daarna naast je vrouw, die allicht Sonja heet en die haar beste tijd had gehad, op de tv naar iets te kijken wat in wezen niet interessant is, terwijl men ook eenzaam en alleen in een somber, bijna leeg café voor de tweede keer die dag Het Nieuwsblad had kunnen zitten lezen, af en toe opkijkend naar Charleroi – Waasland-Beveren op de flatscreen, om de twintig minuten de man achter de toog signalerend dat er nog eens mag worden ingeschonken.

Alles, werkelijk àlles, is een keuze. “

Marnix mailde ook nog een leuk animatiefilmpje van niemand minder dan Tom Borremans (denk aan de ‘Sociaal incapabele Michiel’ van de Ideale Wereld. Kijken!

Of hier op YouTube

 

Marnix Peeters in het gezelschap van een andere grote meneer die het ook doet op Wifty.

Schermafdruk 2015-09-16 13.37.08

Nog meer info? Ga naar de site van marnixpeeters.be

0 Comments

Leave a Comment